[LOMONDSCAPE_diario]

 

Ainda que a experiencia comenzou o día 2 de agosto, non recollín as primeiras impresións ata o día 9. Os dias iniciáis foron de adaptación e recoñecemento do lugar.

 

Nesta parte da web pódese consultalo diario de traballo e tamén tódolo relacionado co día a día deste proxecto. Recolle os detalles da experiencia, os videos, as fotos e tamén reflexións sobre a viaxe, que foi cambiando de rumbo ata chegar a un terreo neutral entre as intencións iniciais, (a grabación da Paisaxe Sonora do Lago dende o punto de vista científico) e a experiencia de traballo na cociña dun restaurante local, que foi o modo de costear a experiencia. Para o meu asombro, a estricta grabación da Paisaxe Sonora foi perdendo o interés inicial para convertirse pouco a pouco nun complemento do que eu chamo _Lomondscape. No diario pódese apreciar este xiro intencional.

 

Durante o mes de agosto e a primeira quincena de setembro (estes días), fun recollendo material que irei arquivando e catalogando para o seu post-proceso. Teño intención de construir DVDs multicanal, videos, Audio e un mundo multimedia moi lonxano da tradicional vida destas terras. Un dos sons que máis me chama a atención no Lago é o silencio. Escoito o acceso do disco duro do portátil e pola noite, si teño a paciencia de esperar unha hora, podo chegar a oir o meu corazón. En inverno unha parte do lago chega a conxelarse e as neves e o frio aillan completamente a zona. Os habitantes deste lugar comentan que o silencio e o son da natureza neses meses é espectacular, así que este proxecto que agora presento e só a metade do que poder dar de si para min o Lago Lomond. Ó final deste cadro amarelo pódese acceder a un video  que recolle o vó de recoñecemento do terreo, ó chegar (simulación), e outro video-mapa da situación xeográfica en terras escocesas.

 

 

(1*) […] na música electrónica, nós mesmos debemos construir cada son. Non se trata de copiar sons naturais: a maioría deles son tan extremadamente complexos, que unha síntesis sería prácticamente imposible. Por outra parte, a mera idea de pretender crear un sucedáneo do mundo sonoro natural inspira horror. Non tería a calidade dos instrumentos tradicionais nin as cualidades específicas que, con razón, se esperan dos novos medios.

 

Este é punto onde fracasan tódolos especialistas na construcción de instrumentos electrónicos; de naturaleza bastarda e asexuada, os instrumentos electrónicos nin sequera poden rozar o verdadeiro problema dos timbres no ámbito “artificial”.[…]

 

Estas verbas pronunciadas por Pierre Boulez nos anos sesenta, que provocaron unha terrible crisis entre os experimentadores, son hoxe verbas caducas xa que, afortunadamente, os instrumentos dixitais e as ferramentas software conseguiron introducir unha nova linguaxe sonora que en moitos casos, aporta máis riqueza tímbrica que a que pode ofrecer a natureza por si mesma, sin esta alteración dixital.

 

_Lomondscape é pois, un guiño amable á natureza e unha historia audio-visual contada dende os canáis desta nova linguaxe. É un proxecto aberto cunha duración indeterminada (e unha actitude vital). Ainda que "bebe" de fontes clásicas, (a da Bauhaus, R. Murray Schafer, H.Westerkamp, Barry Truax, Leonardo Fiorelli, Chris Watson, J.M Berenguer, J. Iges ou o máis "laptopista", Francisco López), trátase dunha visión (audición) persoal/subxetiva dos sons desta parte de Escocia. Unha historia verdadeira nun espacio primitivo; bárbaro.

 

Chiu Longina, agosto 2003

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

[Aunque la experiencia comenzó el día 2 de agosto, no recogí las primeras impresiones hasta e día 9. Los días iniciales fueron de adaptación y reconocimiento del lugar.

 

En esta parte de la web se puede consultar el diario de trabajo y también todo lo relacionado con el día a día de este proyecto. Recoge los detalles de la experiencia, los videos, las fotos y también reflexiones sobre el viaje, que fue cambiando de rumbo hasta llegar a un terreno neutral entre las intenciones iniciales, (la grabación del Paisaje Sonoro del Lago desde el punto de vista científico) y la experiencia de trabajo en la cocina de un restaurante local, que fue mi modo de costear la experiencia. Para mi asombro, la estricta grabación del Paisaje Sonoro fue perdiendo el interés inicial para convertirse, poco a poco, en un complemento de lo que yo llamo _Lomondscape. En el diario se puede apreciar este giro intencional.

 

Durante el mes de agosto y la primera quincena de septiembre (estos días), fui recogiendo material que iré archivando y catalogando para su post-proceso. Tengo intención de construir DVDs multicanal, videos, Audio y un mundo multimedia muy lejano de la tradicional vida de estas tierras. Uno de los sonidos que más me llama la atención en el Lago es el silencio. Escucho el acceso del disco duro del portátil y por la noche, si tengo la paciencia de esperar una hora, puedo llegar a oír mi corazón. En invierno una parte del lago se congela y las nevadas y el frió aíslan  completamente la zona. Los habitantes de este lugar comentan que el silencio y el sonido de la naturaleza  en esos meses es espectacular, así que este proyecto que ahora presento es solo la mitad de lo que puede dar de si para mi el Lago Lomond. Al final de este cuadro amarillo se puede acceder a un video  que recoge el vualo de reconocimiento del terreno al llegar (simulación), y otro video-mapa de la situación geográfica en tierras escocesas.

 

(1*) […]En la música electrónica, nosotros mismos debemos construir cada sonido. No se trata de copiar sonidos naturales: la mayoría de ellos son tan extremadamente complejos, que una síntesis sería prácticamente imposible. Por otra parte, la mera idea de pretender crear un sucedáneo del mundo sonoro natural inspira horror. No tendría la calidad de los instrumentos tradicionales ni las cualidades específicas que, con razón, se esperan de los nuevos medios.

 

Este es el punto donde fracasan todos los especialistas en la construcción de instrumentos electrónicos; de naturaleza bastarda y asexuada, los instrumentos electrónicos ni siquiera pueden rozar el verdadero problema de los timbres en el ámbito “artificial”.[…]

 

Estas palabras pronunciadas por Pierre Boulez en los años sesenta, que provocaron una terrible crisis entre los experimentadores, son hoy palabras caducas ya que, afortunadamente, los instrumentos digitales y las herramientas software consiguieron introducir un nuevo lenguaje sonoro que en muchos casos, aporta más riqueza tímbrica que la que puede ofrecer la naturaleza por si misma, sin esta alteración digital.

 

_Lomondscape es pues, un guiño amable  a la naturaleza y una historia audio-visual contada desde los canales de este nuevo lenguaje. Es un proyecto abierto con una duración indeterminada (y una actitud vital). Aunque "bebe" de fuentes clásicas, (la de la Bauhaus, R. Murray Schafer, H.Westerkamp, Barry Truax, Leonardo Fiorelli, Chris Watson, J.M Berenguer, J. Iges o el más "laptopista", Francisco López), se trata de una visión (audición) personal/subjetiva de los sonidoss de esta parte de Escocia. Una historia verdadera en un espacio primitivo; bárbaro. 

 

Chiu Longina, agosto 2003

................................................................................................

(1*) Boulez P.: «En las fronteras de la tierra fértil». Un análisis de los problemas sociales y técnicos referidos a la música electrónica, en ¿Qué es la música electrónica?, Buenos Aires, Nueva Visión, págs. 103-123.

 

VIDEO: Helicopter_loch:lomond

VIDEO2: Mapa_maquina

 

 

SÁBADO 9 DE AGOSTO

 

Grabación de dúas cancións populares escocesas coa voz de Clare (Glasgow). Preparación da Performance colectiva do Staff  do hotel (Gaita escocesa+Voces de trinta personas). Primeira viaxe a Glasgow para coñecelo “pulso” da capital escocesa.

Unha das cancións populares que cantou Clare titúlase "The Skye Boat Song" (Harold Boulton), e fala das guerras que Escocia mantivo con Inglaterra para conseguir a súa independencia. É a canción máis popular da illa de Skye. A letra desta canción (do cancioneiro popular escocés) dí o seguinte (ainda que Clare só cantou o estribillo, que é o que transcribo aquí):

 

Speed bonnie boat, like a bird on the wing,

Onward, the sailor’s cry;

Carry the lad that’s bom to be king,

Over the sea to Skye.

 

Hoxe escoitei “In An Autumn Garden” de Toru Takemitsu.

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Grabación de dos canciones escocesas populares con la voz de Clerk (Glasgow). Preparación de la Performance colectiva del Staff del Hotel (Gaita escocesa+Voces de 30 personas). Primer viaje a Glasgow para conocer el "pulso" de la capital escocesa.

Una de las canciones populares que cantó Clare se titula "The Skye Boat Song" (Harold Boulton), y habla de las guerras que Escocia mantuvo con Inglaterra para conseguir su independencia. Es la canción más popular de la Isla de Skye. La letra de esta canción (del cancionero popular escocés) dice lo siguiente (aunque Clare solo cantó el estribillo, que es lo que transcribo aquí):

Hoy escuché "In An Autumn Garden" de Toru Takemitsu

................................................................................................

AUDIO:  The_Skye_Boat_Song [Clare+LG]

 

 

 

 

 

DOMINGO 10 DE AGOSTO

 

Grabación da Jam-Session con teclado Yamaha+Voces (Miguel, Tom, LG, Audrey e Mr. Costa). Pola mañán observei as texturas que o Lago agallasa, coa idea de que nalgún momento podan converterse en sons.

Hoxe escoitei “Op” de Ryoji Ikeda

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Grabación de la Jam-Session con teclado Yamaha+Voces (Miguel, Tom, LG, Audrey and Mr. Costa). Por la mañana observé las texturas que el Lago regala con la idea de que en algún momento se conviertan en sonidos.

Hoy escuché "Op" de Ryoji Ikeda

................................................................................................

 

VIDEO: Texturas Loch Lomond

 

 

 

 

 

LUNS/LUNES 11 DE AGOSTO

 

Esta mañán intentei organiza-lo material que teño ata o momento e por un pequeno accidente de programación (o Mini-Disk) borrei todo o disco (formateo), así que estou coma o principio, pero non pasa nada, haberá moitas ocasións para grabar material.

H. mais eu fomos a Drymen esta mañán (a uns oito minutos en autobús), alí está a única biblioteca que hai por esta zona, excepto as móviles que aínda se ollan por aquí (aparecen nos pobos unha vez a semán e incluso ofrecen servicios informáticos: escaneado, impresión, etc. Son autobuses grandes e brancos, cunha mini fiestra estreita ó estilo SINSALaudio, o problema e o contido, éste é un pouco pobre e está orientado os best-seller británicos e os cómics e libros infantís). Pero a biblioteca de Drymen (un pobo de unhas oito casas), é mais completa e ofrece unha conexión a internet moi boa (pertenece a rede internacional IRIS), moi rápida e con moitas portas abertas á consulta de fondos internacionais. Dende estos ordenadores (oito en total) pódese acceder a tódolos fondos electrónicos do país e consultar directamente moitas enciclopedias, como a británica, e outras monográficas, éstas son sobre todo, de información história local.

 

Hoxe escoitei “Disco” de Goem

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Esta mañana he intentado organizar el material que tengo hasta el momento y por un pequeño accidente de programación (el Mini-Disk) he borrado todo el disco (formateo), así que estamos como al principio, pero no pasa nada, habrá muchas ocasiones para grabar material.

H. y yo nos fuimos a Drymen esta mañana (a 8 minutos en bus), allí está la única biblioteca que hay por esta zona, excepto las móviles, que todavía quedan por aquí, (aparecen en las aldeas una vez a la semana e incluso ofrecen servicios informáticos: escaneado, impresión, etc. Son autobuses grandes y blancos, con una mini ventana estrecha al estilo SINSALaudio, el problema es el contenido, que es un poco pobre, muy orientado a los best-sellers británicos y a los comics y libros infantiles). Pero la biblioteca de Drymen (un de 8 casas), es más completa, y lo es porque ofrece una conexión a internet muy buena (pertenece a la red internacional IRIS), muy rápida y con muchas puertas abiertas a la consulta de fondos internacionales. Desde estos ordenadores (8 en total) se puede acceder a todos los fondos electrónicos del país y consultar directamente muchas enciclopedias como la británica y otras monográficas, sobre todo de información histórica local.

 

Hoy escuché "Disco" de Goem

................................................................................................

 

VIDEO: Bus a Drymen

 

 

 

 

 

 

MARTES 12 DE AGOSTO

 

Pola mañán din un paseo polo Lago e tiven os primeiros contactos coa acústica do lugar. Grabei un par de Paisaxes Sonoras (unha na praia e outra no monte), atopeime nun lameiro coas Highlands Cows (as vacas peludas, que son unha raza autóctona de Escocia). Tamén descubrín unha ponte de aceiro integrada no bosque cunha sonoridade incrible (sirve para atravesa-la entrada a unha cova natural e este accidente fai de caixa de resonancia, por elo, o pasar pola ponte o son de aceiro soa cunha reverberación natural e o Lago encargase de amplificalo, grabarei este son). Teño un problema co equipo de grabación portátil (Minidisk Sony MZ-R909+Micro Condensador ECM-DS7OP), o son do motor transmítese por vibración ó corpo do micro, e éste recolle esta vibración como son de fondo, é un ruido constante e molesto. Necesito unha extensión de cable para amortiguar esta vibración. É posible que empregue algún destes sons porque conteñen frecuencias graves moi interesantes.

Vodafone UK ofrece un servicio de conexión satélite a internet a través dun móvil equipado con Blootoodt e unha PC-Card no Laptop, con esta solución conseguiría unha conexión permanente a internet dende o Lago, e esto facilitaría moitoas cousas. Tratarei de informarme en Glasgow.

Hoxe escoitei “The voices of the death” Konstantine Raudive.

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Por la mañana un paseo por el lago y los primeros contactos con la acústica del lugar. Grabé un par de paisajes sonoros (uno en una playa y el otro en el bosque) y me encontré en un prado con las Highlands Cows (las vacas peludas, que son la raza autóctona de Escocia. También descubrí un puente de acero integrado en el bosque con una sonoridad increíble (sirve para atravesar la entrada a una cueva natural, y este accidente hace de caja de resonancia, por ello, al pasar por el puente el sonido del acero suena con reverberación natural y el Lago se encarga de amplificarlo, grabaré este sonido). Tengo un problema con el equipo de grabación portátil (Minidisk Sony MZ-R909+Micro Condensador ECM-DS70P), el sonido del motor se transmite por vibración al cuerpo del micro, y este recoge esta vibración como sonido de fondo, un ruido constante y molesto. Necesito una extensión de cable para amortiguar esta vibración. Es posible que utilice alguno de estos sonidos porque contienen frecuencias graves muy interesantes.

 

Vodafone UK ofrece un servicio de conexión satélite a internet a través de un móvil equipado con Blootoodt y una PC-Card en el Laptop, con esta solución conseguiría una conexión permanente a internet desde el Lago, y esto me facilitaría mucho las cosas. Trataré de informarme en Glasgow.

Hoy escuché "The voices of the death" Konstantine Raudive.

................................................................................................

 

VIDEO: Paseo

VIDEO2: Puente

 

 

 

 

 

MËRCORES/MIÉRCOLES 13 DE AGOSTO

 

Hoxe empecei coas lecturas sobre a zona (fauna, flora e historia local) e cheguei a un acordo para establece-lo meu estudio nunha caravana xigante dos anos oitenta (Roulot), aínda que so ocuparei unha pequena habitación. Tamén disparei as primeiras fotografías do equipo de grabación e edición que expoño aquí, no pequeno xardín que serve de entrada o Lago. Presentoas aquí, o estilo de David Crawford, H. encargouse de facelas.

Hoxe escoitei “Sometimes” de Opiate.

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Hoy he empezado con las lecturas sobre la zona (fauna, flora e historia local) y he llegado a un acuerdo para establecer mi estudio en una caravana gigante de los años 80 (Roulot), aunque solo ocuparé una pequeña habitación. También disparé las primeras fotografías del equipo de grabación y edición que aquí expongo, en el pequeño jardín que sirve de entrada al Lago. Aquí las presento, al estilo de David Crawford, H. se encargó de hacerlas.

Hoy escuché "Sometimes", de Opiate.

................................................................................................

 

VIDEO: Sound_system_garden

VIDEO: Photostaff

 

 

 

 

 

 

 

XOVES/JUEVES 14 DE AGOSTO

 

Nova viaxe a Glasgow. Arranxado o problema do micro do condensador, xa non se oirá o motor do Minidisk nas grabacións. Tamén encarguei unha tarxeta pc-card firewire para volca-lo video e o audio dende a cámara o pc (en Escocia traballarei cun PC, sobre todo porque consigue unha resolución en pantalla de 1400 x1200, moi importante para traballar con textos). O pequeño AllBook foise para Irlanda, con Berio (IFI). Dediquei case todo o día a buscar este material, tamén estou pensando en comprar unha cámara de cinco megapixeles para gardar en calidade certos momentos desta viaxe. O resto do tempo adiqueino a observa-lo pequeno metro da cidade. Puxéronlle o nome de Clockwork Orange, pola súa cor e pola súa condición. Parece de xoguete e son do motor é moi agudo. A xente que o emprega é moi silenciosa, así que pouco poderei conseguir neste lugar, excepto as fotos que amoso e moitas outras que vou gardando. É tan pequeno que pode verse perfectamente o teito, tamén se pode saltar enriba del e a xente de máis de un metro oitenta non pode ir de pé porque é moi baixo. Todo o mundo vai sentado e calado.

Hoxe escoitei a serie “Sequenza” de Luciano Berio

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Nuevo viaje a Glasgow. Solucionado el problema del micro de condensador, ya no se oirá el motor del Minidisk en las grabaciones. También he encargado una tarjeta pc-card firewire para volcar video y audio desde la cámara al pc (en Escocia trabajaré con un PC, sobre todo porque consigue una resolución en pantalla de 1400x1200, muy importante para trabajar con textos. El pequeño AllBook se ha ido para Irlanda, con Berio (IFI). Casi todo el día lo dediqué a buscar este material, también estoy pensando en comprar una cámara de 5 megapixel para salvar en calidad ciertos momentos de este viaje. El resto del día lo dediqué a observar el pequeño metro de la ciudad. Le han puesto el nombre de Clockwork Orange, por su color y condición. Parece de juguete y el sonido de su motor es muy agudo. La gente que lo usa es muy silenciosa, así que poco podré conseguir en este lugar, exceptp las fotos que aquí presento y muchas otras que iré guardando. Es tan pequeño que puede verse perfectamente el techo, se puede saltar encima de él y la gente de más de metro ochenta no puede ir de pié porque es muy bajo. Todo el mundo va sentado y callado.

Hoy escuché la serie "Sequenza" de Luciano Berio

................................................................................................

 

VIDEO: Subway Glasgow

 

 

 

 

 

 

 

VENRES/VIERNES 15 DE AGOSTO

 

Cambiamos de casa, agora vivimos nunha caravana dos anos oitenta con tres habitacións e un salón (equipado con tele, video, etc.). O principio estaba disgustado polo cambio, pero agora descubrín que podo ter un estudio para min so e aquí amoso as fotos do que agora é, e máis adiante do que será cando o empapele con fotos de Britney Spears (creo que non se escribe así). Teño xa ganas de traballar duro e de deixa-los cambios de vivenda e horario, necesito máis horas para levar este proxecto ó final.

Hoxe escoitei “Variations” de Steve Reich.

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Hemos cambiado de casa, ahora vivimos en una caravana de los años 70 con tres habitaciones y un salón (con tele...). Al principio estaba disgustado por el cambio, pero ahora he descubierto que puede tener un estudio para mi solito y aquí os pongo las fotos de lo que ahora es, y más adelante de lo que será cuando lo empapele con fotos de Britney Spears (creo que no se escribe así). Tengo ya ganas de trabajar duro y dejar los cambios de vivienda y horario, necesito más horas para llevar este tema al final.

Hoy escuché "Variations" de Steve Reich. Durante la mini-grabación del video se escucha la primera grabación sonora de la historia de la humanidad; la voz es de Thomas Alva Edison, el inventor del cilindro grabador.

................................................................................................

VIDEO: Thomas Alva Edison en mi habitación

VIDEO: DejameDeEnPaz

 

 

 

 

 

 

SÁBADO 16 DE AGOSTO

 

Repasei as fotos que teño e creo que a de H. sentada na caixa metálica do meu sistema de son (mércores 13 de agosto), pode funcionar como serie. Estou a imaxinarme a Susanne ou a Norman sentados na caixa e fotografados e creo que funcionará. Na miña anterior viaxe a Glasgow vin un par de cámaras dixitais de calidade e de bo precio, así que invertirei o meu primeiro soldo neste aparello e falarei co Staff para fotografialos.

Olvidábame, H. regaloume unhas fotos dun gaiteiro nas rúas de Glasgow, en Buchanan Street, e xa sei que é un asunto efectista, pero séguenme a fascina-los modernos vestidos do pasado.

Hoxe escoitei de novo a Toru Takemitsu e “Duplo_Exequias” de Enrique X. Macías.

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

He repasado las fotos que tengo, y creo que la de H. sentada en la caja metálica de mi sistema de sonido (miércoles 13 de agosto), puede funcionar como serie. Me estoy imaginando a Susanne o a Norman sentados en la caja y fotografiados y creo que funcionará. En mi anterior viaje a Glasgow he visto un par de cámaras digitales de calidad y buen precio, así que invertiré mi primer sueldo en este aparato y hablaré con el Staff para fotografiarlos.

Me olvidaba, H. me regaló unas fotos de un gaitero en las calles de Glasgow, en Buchanan Street, ya se que es un asunto efectista, pero me siguen fascinando los modernos vestidos del pasado.

Hoy he escuchado de nuevo a Toru Takemitsu y "Duplo_Exequias" de Enrique X. Macias.

................................................................................................

VIDEO: Pipe_singer

 

 

 

 

 

 

DOMINGO 17 DE AGOSTO

 

Moito traballo e moito cansancio físico. Asumo esta experiencia coma unha especie de “mili” tardía, aquí tratarei de aprender a obedecer (sic), a respetar a xerarquía (sic, sic) e o deber  a sociedade. Tratarei de empaparme de “pasta social” e convertireime (so temporalmente) nun traballador respetable, que invirte o seu tempo libre, despóis da xornada laboral, en xogar unha partida de dardos cos seus compañeiros de traballo e deixar de crear para “fluir”, desconectar e rociarme de normalidade e bo humor. Tódalas mañáns fago flexión, tracking e instrucción. Fágolles bromas os novatos e reciboas dos veteranos, coqueteo e roubo, choro e rio e esto non está nada mal; pero doenme as mans coa calor e co peso dos platos. Claro que unha cousa compensa a outra, agora estou aquí escribindo estas letras, dentro dunha caravana xigante (eu sempre soñei con vivir coma os Homes do Circo) e teño cerca todo o que quero (aínda que me faltan cousas como a familia, os venres pola noite cos amigo, os meus gatos, o IFI e algunha cousa máis…) e aquí o silencio e verdadeiro.

Creo que non poderei voltar a escoitar a Enrique X. Macías, a él asustáballe a morte, como a min, e esto escoítase na súa música. É perigoso crerse inmortal, porque todos somos mortais (e tanto).

Mañán descansarei. Ningún dos dous traballos, só tele, viaxe a Drymen (internet) e curso de inglés.

Hoxe escoitei a La Monte Young – Theather of Eternal Music III.

 

O video refrexa o traballo

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Mucho trabajo y mucho cansancio físico. He asumido esta experiencia como una especie de "mili" tardía, aquí trataré de aprender la obediencia (sic), el respeto a la jerarquía (sic, sic), y el deber para con la sociedad. Trataré de empaparme de "pasta social" y me convertiré (solo temporal) en un trabajador respetable, que invierte su tiempo libre, después de la jornada, en jugar una partida de dardos con sus compañeros de trabajo y dejar de crear para "fluir", desconectar y rociarme con normalidad y buen humor. Todas las mañanas hago flexiones, tracking e instrucción. Hago bromas a los novatos y las recibo de los veteranos, coqueteo y robo, lloro y río y esto no está nada mal; pero me duelen las manos del calor y el peso de los platos. Claro que una cosa compensa a la otra, ahora estoy aquí escribiendo estas letras, dentro de una caravana gigante (yo siempre he soñado con vivir como los Hombres de Circo) y tengo cerca todo lo que quiero (aunque me faltan cosas como la familia, los viernes por la noche con los amigos, mis gatos, mi IFI y alguna cosa más...) y aquí el silencio es verdadero.

Creo que no podré volver a escuchar a Enrique X. Macias, a él le asustaba la muerte, como a mi, y esto se escucha en su música. Es peligroso creerse inmortal, porque todos somos mortales (y tanto).

Mañana descansaré todo el día, ninguno de los dos trabajos, solo tele, viaje a Drymen (internet) y curso de inglés.

Hoy escuché a La Monte Young - Theather of Eternal Music III

 

El video refleja el trabajo

................................................................................................

VIDEO: que_limpie_tu_madre

 

 

 

 

 

LUNS/LUNES 18 DE AGOSTO

 

No embarcadoiro viven unha centea de patos e dúas parellas de cisnes. Cáseque tódalas mañáns H. ou eu pasamos a darlles de comer, sobre todo pan tostado. Parece que se correo a noticia porque os gorrións (máis grandes cós galegos) tamén aterran para comer. Eles necesitan menos ración e en canto collen unha miga vanse e non voltan ata a mañán seguinte. O máis interesante deste momento, case diario, é que entre todos, os animais e nos, compoñemos unha sinfonía…

 

Hoxe escoitei “Lux Aeterna” de Ligeti.

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

En el embarcadero del lago viven un centenar de patos y dos parejas de cisnes. Casi todas las mañanas H. o yo pasamos a darles de comer, sobre todo pan tostado. Parece que se ha corrido la noticia porque los gorriones (de mayor tamaño que los gallegos) también aterrizan para comer. Ellos necesitan menos ración, porque en cuanto cogen una se van y no vuelven hasta la mañana siguiente. Lo más interesante de este momento, casi diario, es que entre todos, los animales y nosotros, componemos una sinfonía...

 

Hoy escuché "Lux Aeterna" de Ligeti

................................................................................................

VIDEO: Ducks_loch_lomond

AUDIO:  Ducks_sound.mp3

AUDIO2:  Ducks_sound_lg.mp3

 

 

 

MARTES 19 DE AGOSTO

 

Éste é o meu segundo día de descanso no traballo que serve para financiar esta experiencia, mañán tamén o será, sumando así tres días seguidos sen traballar. Onte viaxei a Drymen para atoparme con H. na biblioteca e encontreime cunha excursión de xóves nórdicos que acamparan no Lago os días anteriores. O conductor do autobús conduciu coma de costume: moi rápido. Nos cambios de rasante todos gritaban, e esos gritos para min eran sons novos, porque eran fonemas e culturas sonoras diferentes. Acordeime da “Paradoxa de Tritón” da doutora americana Diana Ducht. Según a súa teoría, dependendo da linguaxe e dos fonemas que forman unha lingua, é posible percibir certos intervalos sonoros de diferente maneira. Sirva como exemplo que nos seus ensaios interpretaba un intervalo simple de dúas notas (un do e un fa), e despois preguntaba os seus voluntarios (asiáticos, americanos, australianos…) si percibiran ese intervalo coma unha subida ou coma unha baixada, e era aquí onde amosaba cós fonemas dunha lingua condicionan a escoita, é o que eu sempre chamei “Paracusia”, e é un dos aspectos máis interesantes do son. Os voluntarios tiñan diferentes opinións, uns escoitaban claramente có intervalo subía e outros, tamén claramente, que baixaba. Ese desacordo construía a “Paradoxa de Tritón”. En fin, que explico todo esto para comentarvos que os gritos neste país non soan igual que no meu, nin mellor nin peor; simplemente diferente.

 

Hoxe tamén escoitei o silencio da caravana, aquí é perceptible calquera son, sirva de exemplo que escoito perfectamente o acceso o disco duro do portátil, o xiro do disco duro externo e si me concentro moito e me relaxo chego a oir o meu corazón, coma John Cage. Estos días chove copiosamente, así que non viaxarei a ningures (só a Drymen para conectarme a internet), aquí empeza o outono, aínda que sigue amencendo as catro da mañán.

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Este es mi segundo día de descanso en el trabajo que financia esta experiencia, mañana también lo será, sumando un total de 3 días seguidos. Ayer viaje a Drymen para encontrarme con H. en la biblioteca y me encontré con una excursión de jóvenes nórdicos que había acampado los días anteriores en el Lago. El conductor del autobús condujo como de costumbre: muy deprisa. En los cambios de rasante todos gritaban, y esos gritos para mi son sonidos nuevos, porque son fonemas diferentes y culturas sonoras diferentes. Me acordé de la "Paradoja de Tritón" de la doctora americana Diana Ducht. Según su teoría, dependiendo del lenguaje y de los fonemas de una lengua, es posible percibir ciertos intervalos sonoros de diferente manera. Sirva como ejemplo que en sus ensayos interpretaba un intervalo simple de dos notas (un do y un fa), a continuación preguntaba a sus voluntarios (Asiáticos, Americanos, Australianos...) si habían percibido este intervalo como una subida o una bajada, y es ahí donde demostraba que los fonemas de una lengua condicionan la escucha, es lo que yo siempre llamé "Paracusia" y uno de los aspectos más interesantes del sonido. Los voluntarios tenían diferentes opiniones, unos escuchaban claramente que el intervalo subía, y otros claramente que bajaba, así que no estaban de acuerdo y eso construía la Paradoja de Tritón. En fin, que todo esto os lo explico para comentaros que los gritos en este país no suenan igual que en el mío, ni mejor ni peor; simplemente diferente.

 

Hoy también escuché el silencio de la caravana, aquí cualquier sonido es perceptible, sirva de ejemplo que escucho perfectamente el acceso al disco duro del portátil, el giro del disco duro externo y si me concentro mucho y me relajo puedo llegar a escuchar mi corazón, como John Cage. Estos días llueve copiosamente, así que no viajaré a ningún lado (solo a Drymen para conectarme a internet), aquí empieza el otoño, aunque sigue amaneciendo a las 4 de la mañana.

................................................................................................

VIDEO: Bus a Drymen

 

 

 

 

 

 

 

 

MÉRCORES/MIÉRCOLES 20 DE AGOSTO

 

Fai uns días presentei o meu equipo de traballo no exterior, na beira do Lago e enriba da herba. Hoxe amoso o contido da caixa metálica fotografado enriba do edredón da nosa cama, son doce fotos en tres series de catro. Empezo a contar pola esquerda e vou avanzando hacia a dereita, cada vez que baixa un nivel volve a seguir o mesmo routeiro.

 

FOTO_1: Micro Condensador Sony ECM-DS70P, autoalimentado.

FOTO_2: MiniDisk Sony MZ-R909.

FOTO_3: C-Pen OCR Scanner/Lápiz/Mouse, para recoger texto y editarlo.

FOTO_4: Sistema completo grabación portátil. ECM-DS70P+MZ-R909+Baterias.

FOTO_5: Tarjeta de Sonido Emagic Emi 2/6. USB, 2in+6outs. SPDIF in/out.

FOTO_6: Cascos enrollables Koss PortaPro.

FOTO_7: iPod 15 Gb. HD externo Firewire+Reproductor MP3+Anotaciones.

FOTO_8: Cableado+Luz usb portátil+adaptadores.

FOTO_9: Cargadores de baterias.

FOTO_10: Disco duro Externo USB2.0+Firewire 120 Gb.

FOTO_11: Sistema antirobo portátil. Alarma.

FOTO_12: Mini-Pack portátil grabación.

 

Hoxe non escoitei música, o meu iPod quedouse sin batería e empezo a estar farto dos discos que teño nel, necesito volcar novos temas, máis non poderei facelo ata que chegue a miña tarxeta Firewire para o Laptop. Ata agora sempre o fixen có Mac, que foi para Irlanda con Berio. Repasando un pouco a historia da música, doume conta de que os primeiros experimentadores (Berio, Ligeti, Boulez, etc) aparcaron o seu interés pola experimentación voltando de novo a compoñer e dirixir música clásica, é dicir, voltando ás súas orixes. A min estame pasando o mesmo, e ainda que a miña profesión é a Musicoloxía, necesito voltar de novo os meus orixes; á música dixital. Recordo unhas palabras cun bo amigo me dixo hai uns anos "si queres ser orixinal debes buscar nas túas raices".

Non sei si o comentei, pero xa teño as bases do que será a primeira peza de Longina no Lago, sin contar as grabacións de campo. ë unha canción moi emotiva cantada únicamente con fonemas (idioma inventado, como Sigur Ros), a base está feita co sinte Tassman 3.02, o Reaktor 4.0 e unha grabación do ronco dunha gaita escocesa, todo mixturado no Ableton. Creo que é un tema moi emotivo e aquí poño un link a esta base.

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Hace unos días presenté mi equipo de trabajo en el exterior, en la orilla del lago y sobre la hierba. Hoy presento los detalles del contenido de la caja metálica fotografiados sobre el edredón de nuestra cama, son 12 fotos en tres series de 4. Empiezo a contar por la izquierda y avanzo hacia la derecha, cada vez que baja un nivel empiezo de nuevo por la izquierda: (DESCRIPCIÓN ARRIBA)

 

Hoy no escuché música, mi iPod se ha quedado sin batería y empiezo a estar harto de los discos que tengo en él, necesito volcar nuevos temas, pero no podré hacerlo hasta que llegue mi tarjeta firewire, porque hasta ahora lo hacía con el Mac, que se ha ido para Irlanda con Berio. Repasando un poco

No se si lo he comentado, pero ya tengo las bases de lo que será mi primera pieza en el Lago, aparte de las grabaciones de campo, claro. Es una canción muy emotiva cantada únicamente con fonemas (idioma inventado, como Sigur Ros), la base está hecha con el sinte Tassman 3.02, con Reaktor 4.01, una grabación de una gaita escocesa emitiendo un tono grabe (Ronco) y todo mezclado con Ableton 2.3, creo que es un tema muy emotivo, aunque solo he grabado las pruebas de voz y una mezcla/borrador. En cuanto la tenga la colgaré de la web para compartirla.

................................................................................................

AUDIO:  Lomond_pipe.mp3

 

 

 

 

 

 

 

XOVES/JUEVES 21 DE AGOSTO

 

Preséntovos a Tom, é un dos cociñeiros (son tres) e chegou o restaurante fai xa seis meses. Encántalle a cultura mediterránea, así que fixemos miguiñas con él. É un romántico, por eso coñece case tódalas canción de Eros Ramazzoti e tamén algunha de Julio Iglesias. Fala moi despacio, aínda que en scotish, que como sabedes é diferente do inglés, é case coma o galego para os españois, así que é moi dificil entendelo. Quere abrir o seu propio restaurante en Alacante ou no Algarbe, todos os seus amigos vivien en Francia e en Alacante. Ten oito irmáns. Noutro momento cóntovos máis cousas de Tom que agora ando un pouco liado.

 

Vai un video de Tom traballando na cociña.

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Os presento a Tom, es uno de los cocineros (son 3) y llegó al restaurante hace ya seis meses. Le encanta la cultura mediterránea, así que hemos hecho migitas con él. Es un romántico, por eso conoce casi todas las canciones de Eros Ramazzoti y alguna de Julio Iglesias. Habla muy despacio, aunque en Scotish, que como sabeis es diferente al inglés, es casi como el Gallego para los españoles, así que es muy difícil entenderle. Quiere montar su propio restaurante en Alicante o el Algarbe, y todos sus amigos viven en Francia y Alicante. Son ocho hermanos. En otro momento os contamos más cosas de Tom, que ahora estamos un poco liados.

 

Va un video de Tom trabajando en la cocina

................................................................................................

VIDEO: Tom_cook

AUDIO:  Cocina_Sound.mp3

 

 

 

 

 

 

VENRES/VIERNES 22 DE AGOSTO

 

E aquí tedes o traveso de Sandy (de espalda) facendo pasar un mal rato á nosa compañeira de caravana, Clare, unha escocesa moi amable que sempre devolve unha sonrisa. Estamos tódalas noites os tres no salón, agora mesmo estouna oíndo. Sego moi liado co tema de arquivar e catalogar o material. Mañán máis.

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Y aquí tenéis al travieso de Sandy (de espaldas) haciendo pasar un mal rato a nuestra compañera de caravana, es decir, a Clare, una escocesa muy amable que siempre devuelve una sonrisa. Estamos todas las noches los tres en el salón, ahora mismo las estoy oyendo. Sigo muy liado con el tema de archivar y catalogar el material. Mañana más.

................................................................................................

VIDEO: Travesuras de Sandy

 

 

 

 

 

SÁBADO 23 DE AGOSTO

 

Sigo presentándovos ó staff, aínda queda moita xente porque son máis de cinconta os que traballan no Oak Tree Inn. Aquí tedes (na orde de sempre) a Annie e Sannie (os dous australianos que acaban de marchar), casaron fai tres meses e decidiron que a súa viaxe de noivos durase dous anos. Xa levan seis meses e cando chegaron a Escocia xa coñecían África e Thailandia. Agora van para Francia e para España. Se todo coincide como pensamos, é posible que pasen uns días en Vigo con nós. A seguinte foto é de Katie, unha das camareiras, é unha rapaza lista e moi áxil, é unha magoa que non se esforce en falarnos, non o fai porque ten moito traballo na cafetería. A outra é Krystie, que me recorda a miña nai (sic). É unha das encargadas da cafetería e case non pasa pola cociña, así que o único contacto con ela é “sorry”, “no problem” e cousas similares. Irene (a primeira da segunda serie) é a miña “rapaza preferida”. Con ela falo a través do ordenador, si, si, co ordenador. É unha das administrativas e é a que me facilita a conexión a internet para poder enviar todo este material. Como sabe que son manitas cos ordenadores, reclámame constantemente para que lle arranxe cousas, e eu encantado. Janie (seguinte foto) non quere saír neste diario porque pensa que está gordiña, e non quere que se entere todo o mundo, así que chegamos a un acordo para saír tapada cun prato (o seu complexo é cos mofletes). É unha das mellores persoas que andan por aquí, ou eso creemos, e moi colaboradoura nosa. Encántanos. Craig, o primeiro rapaz, é de mantemento, parece rockeiro, aínda case non falamos con él porque chega cunha bombilla ou con destornillador, fai o seu traballo e márchase. O derradeiro é Sandy, que xa vos falei del, sen dúbida é o meu preferido e co que máis bromeo. Pois iso, un dez para él.

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Y sigo presentando al staff, todavía queda mucha gente porque son más de 50 los que trabajan en el Oak Tree Inn. Aquí tenéis (en el orden de siempre) a Annie y Sannie (los dos australianos que acaban de marcharse, se casaron hace tres meses y han decidido que su viaje de novios durará 2 años. Ya llevan 6 meses y cuando llegaron a Escocia ya conocían África y Tahilandia. Ahora se van para Francia y España, si si, España. Si todo coincide como pensamos, es posible que pasen unos días en Vigo. La siguiente foto es Katie, una de las camareras, una chica lista y muy ágil, es una pena que no se esfuerce un poco en hablar con nosotros, sobre todo porque tienen mucho trabajo en la cafetería. La siguiente es Krystie, que se parece a mi madre. Es una de las encargadas de cafetería y casi no pasa por la cocina, así que el único contacto es "sorry", "no problem" y cosas parecidas. Irene (la primera de la segunda serie) es mi chica preferida. Con ella hablo a través del ordenador, si si, con el ordenador. Es una de las administrativas y la que me facilita la conexión a internet para enviar todo este material. Como saben que soy manitas con los ordenadores, me reclama constantemente para arreglarle sus cosas, y yo lo hago encantado. Janie (siguiente foto), no quiere salir en este diario porque cree que está gordita, y no quiere que todo el mundo se entere, así que hemos llegado a un acuerdo para que salga tapada con un plato (su complejo es de mofletes). Es una de las mejores personas que andan por aquí, o eso creemos, y muy colaboradora con nosotros. Nos encanta. Craig, el primer chico, es uno de los hombres de mantenimiento, parece rockero, aunque casi nunca hablamos con él porque llega con una bombilla o un destornillador, hace su trabajo y se va. Y el último es Sandy, que ya os hablé de él, sin duda mi preferido y con el que más bromeo. Pues eso, un diez para él.

................................................................................................

VIDEO: Potatoes

AUDIO:  Cocina_Sound_Scape.mp3

 

 

 

 

 

 

DOMINGO 24 DE AGOSTO

 

E aquí nos tedes a nós, nesta fotomontaxe (é que eu nunca levo ese gorro e o de H. é máis pequeño. Éste é o do xefe, que hoxe tiña free day, e birlámosllo). Ésta é a zona das ensaladas, onde H. traballa, eu, a veces, tamén paso por aquí, aínda que, como sabedes, vou por libre e pícame pronto o cú en calquera asiento. Sigo liado e non poido escribir máis. Prometo textos e anécdotas nos vindeiros días.

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Y aquí nos tenéis a nosotros, en este fotomontaje (es que yo nunca llevo ese gorro, y el de Hermi es más pequeño. Este es el del jefe, que hoy tenía free day, y se lo hemos birlao). Esta es la zona de ensaladas, en donde H. trabaja, yo a veces también paso por este sitio, aunque, como sabeis, yo voy por libre y me pica pronto el culo en cualquier asiento. Sigo liado y no puedo escribir más. Prometo más textos y anécdotas en los próximos días.

................................................................................................

VIDEO: el_color_le_puede_a_la_comida

AUDIO:  Interior_of_a_freezer.mp3

 

 

 

 

 

 

LUNS/LUNES 25 DE AGOSTO

 

Éste é Mr. Costa, outro dos encargados da cafetería. Ten dous fillos (un igualiño a él: Luss, o outro chámase Oliver). Conectamos o primeiro día (cada vez que pasa xunto a mín sóltame un “adelante”, “compañero” e un montón de palabras en español). Temémonos que sabe falar en español porque cada día solta novas palabras e parece cás coñece ben. Xogo con él os dardos, ten unha voz grave e bonita e é todo un gentleman, creo que xa comentei que coñece a música de Mongo Santamaría ou de Kazumi Watanabe e que lle gusta o baixo. Entoamos canción de Boney M. e él encárgase, of coourse, da voz grave.

 

Vai un video no que se escoita o seu típico "adelante"

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Este es Mr. Costa, uno de los encargados de cafetería. Tiene dos hijos (uno igualito a él; Luss, el otro se llama Oliver). Conecté con el el primer día (cada vez que pasa a mi lado me suelta un "adelante", "compañero" y un montón de palabras en Español). Nos tememos que sabe hablar Español, porque cada día suelta una nueva palabra y parece que las conoce bién. Juego a los dardos con él y tiene una voz muy grave y bonita. Es todo un Gentlemen, creo que ya comenté que conoce la música de Mongo Santamaria o  Kazumi Watanabe y le gusta el bajo. Cantamos canciones de Boney M. y el se encarga, "of course", de la voz grave.

 

Va un video en el que se escucha su típico "adelante"

................................................................................................

VIDEO: Mr. Costa. "Adelante"

 

 

 

 

 

MARTES 26 DE AGOSTO

 

Aquí presento o altofalante xigante que fabriquei para os meus experimentos (é broma, trátase dunha cama elástica de circo que temos no xardín de casa). Imaxinade o grave que emite semellante aparello. Os nenos son os da casa, Hollie e Ben, dous terremotos imposibles de controlar (H. ten medo de Ben porque sempre aparece cun arco, e por suposto, disparando). Acaban de empeza-lo colexio, así que desaparecerán durante a semán. Eu adelgacei un montón, fixádevos no meu pantalón que se me cae.

Insisto en que escribirei nos vindeiros días, e H. comenta o mesmo. Mañán imos en ferry a maior illa do Lago, grabarei unha paisaxe sonora nun bosque onde se escondía o mítico Rob Roy Macgregor, o Robin Hood destas terras. Tamén pensei en facer unha montaxe fotográfica coa cama elástica semellando o altofalante xigante e emitindo únicamente sons graves, fareino cando chegue a nova cámara, porque tamén é posible que resulte esta idea.

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Aquí presento el altavoz gigante que he fabricado para mis experimentos (es broma, es una cama elástica de circo, que tenemos en el jardín de casa). Imaginaros el grave que emite semejante altavoz. Ellos son los niños de la casa Hollie y Ben, dos terremotos imposibles de controlar (H. tiene miedo de Ben, porque siempre aparece con un arco y disparando). Acaban de empezar el cole, así que desaparecerán durante la semana. Yo he adelgazado un montón, fijaros en mi pantalón, que se cae.

Insisto en que escribiré más en los próximos días, y H. me comenta lo mismo. Mañana vamos en Ferry a la mayor isla del lago, grabaré un paisaje sonoro en un bosque en donde se escondía el mítico Rob Roy MACgregor, el Robin Hood de estas tierras. También he pensado en hacer un montaje fotográfico con esta cama elástica simulando un altavoz gigante y emitiendo únicamente sonidos graves, lo haré cuando llegue la cámara nueva, porque es posible que resulte esta idea.

................................................................................................

VIDEO: Elástica

 

 

 

 

 

VIAXE/VIAJE A INCHCAILLOCH ISLAND. PART.1

 

Existe un debate sobre o número de illas que hai no Lago Lomond, os argumentos varían en canto a decidir que tipo de terreo aillado no interior do lago debe ser considerado illa.

Coa excepción de Inchcailloch, Bucinch e Ceardach, tódalas demáis son de propiedade privada. Inchcailloch, a que visitaremos hoxe, posee a máis rica herdanza natural escocesa así coma unha Reserva Natural, aínda que son Bucinch e Ceardach as máis importantes para o país escocés. O acceso a elas (nacionais) é libre pero para salvaguarda-los intereses naturais destes parques non admiten cans. A razón para esta limitación é a de impedir que destrocen os niños dos paxaros que aquí non os fan nas copas das árbores xa que, en principio, non existen perigos.

Moitas destas illas designáronse como “lugares de interese” científico especial e son importantes asilos para a fauna, sobre todo o longo do verán. Dende Balmaha (no porto) ofrécese un servicio de transporte público e outro de correo nacional que funcionan só durante os meses de verán.

Tamén hai un límite de velocidade (6 mph) cerca da orilla que adicionalmente se extende arredor da área de Inchtavannach, Inchconnachan, Inchmoan, Bucinch e Inchruin.

Estas son as vintetrés illas das que falo: Aber Isle, Bucinch, Ceardach, Clairinsh, Creinch
Eilan Deargannan, Ellanderroch, Fraoch Eilean, Inchcailloch (a que hoxe visitamos), Inchconnachan, Inchcruin, Inchfad, Inchgalbraith, Inchlonaig, Inchmoan, Inchmurrin, Inchtavannach, Inveruglas Isle, Island I Vow, The Ross Islands, Tarbet Isle, Torrinch.

 

Nesta primeira foto podedes ver o barco que nos achegou e, como non, empecei o día con esta grabación moi propia de Jordi Valls.

 

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Existe un debate acerca del número de islas en el Lago Lomond porque los argumentos varían  sobre que tipo de terreno aislado en el interior del lago constituye una isla.
Con la excepción de Inchcailloch, Bucinch y Ceardach todas las demás islas son de propiedad privada. Inchcailloch, la isla que visitaremos hoy, posee la más rica herencia natural escocesa así como una Reserva Natural, aunque Bucinch y Ceardach son las más importantes para el país escocés. El acceso público a estas islas (las nacionales) es libre, pero para salvaguardar los intereses naturales de estos parques no deben llevarse perros en las visitas.
Muchas de estas islas se han designado como "lugares de Interés" Científico Especial y asilos importantes para la fauna, sobre todo a lo largo del verano. Desde Balmaha (en el puerto) se ofrece un servicio de transporte público y un servicio de Correo nacional, solo durante los meses de verano.
La razón lor la que no se permiten perros es porque estos pueden destrozar los nidos de pájaros que en este lugar no los construyen en las copas de los árboles, porque no existen peligros para ellos.
También existe un límite de velocidad (6 mph) en las cercanías de las orillas que adicionalmente se extiende alrededor del área de Inchtavannach, Inchconnachan, Inchmoan, Bucinch e Inchruin.

 

Estas son las 23 islas de las que hablo: Aber Isle, Bucinch, Ceardach, Clairinsh, Creinch
Eilan Deargannan
, Ellanderroch, Fraoch Eilean, Inchcailloch (que visitamos hoy), Inchconnachan, Inchcruin, Inchfad, Inchgalbraith, Inchlonaig, Inchmoan, Inchmurrin, Inchtavannach, Inveruglas Isle, Island I Vow, The Ross Islands, Tarbet Isle, Torrinch.

 

En estas primeras fotos podeis ver el barco que nos acercó y, como no, empecé el día con esta grabación, muy propia de Jordi Valls. Unos dias después la deseché, y utilizando samples del sonido del motor del barco y texturas de las grabaciones de Inchailloch compuse esta pequeña pieza:

................................................................................................

AUDIO:  Inch.mp3

 

 

 

 

 

VIAXE/VIAJE A INCHCAILLOCH ISLAND (The Island of de Old Woman). PART.1.1

 

[PROPIEDAD/E]: Parque Nacional

[ANCHURA]: 85m.

[LONX[G]ITUD/E]: 1.34 km.

O seu antigo nome: Inchcailleach, (La Isla de las Monjas)

Su antiguo nombre:


Queda preto da orilla de Balmaha e é a illa máis accesible do Lago. Foi recoñecida como “lugar sagrado” xa que historicamente asociouse coa cristiandade. No ano 717 d.C. o misioneiro St Kentigema chegou a Irlanda e fixou a súa residencia en Inchcailloch. No século XII fíxose unha igrexa na súa memoria, aínda que foi abandoada en 1670,  o cementerio seguiuse usando ata 1947.

Poden verse restos das casas e das granxas. Crese que desapareceron arredor de 1770. Despois desto na illa organizouse unha prantación de carballos (oaks, a árbore que da nome o restaurante no que traballamos), para a producción de ácido de pyoligineous que se usou na industria licoreira. Un dos edificios usados para esta fabricación é hoxe unha pousada que agora mesmo está inactiva.

A illa é visitada anualmente por 20.000 persoas que andan polos sendeiros e disfrutan das ruinas da igrexa ou do cemiterio (aquí está soterrado un curmán do mítico Bob Roy MacGregor e tamén outros membros do clan).

 

A slender crosslet formed with care
A cubit's length in measure due
The shafts and limbs were rods of yew
Whose parents in Inch Cailliach wave
Their Shadows o'er Clan Alpine's grave,
And, answering Lomond's breezes deep,
Soothe many a chieftain's endless sleep.
"Scott, in Lady of the Lake"

 

Pódese acceder, sen ningún tipo de permiso especial, no barco público que se oferta no porto de Balmaha. Permítese a acampada e o acceso faise pola punta sur da illa.

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Queda cerca de la orilla de Balmaha, es la isla más accesible del Lago. Ha sido reconocida como "lugar sagrado" ya que históricamente ha estado asociada con la Cristiandad. En el año 717 d.C, el misionero, St Kentigema llegó de Irlanda y fijo su residencia en Inchcailloch. En el siglo XII se construyó una iglesia en su memoria y aunque se abandonó en 1670, el cementerio se usó hasta las 1947.
Pueden verse restos de las casas y granjas, aunque este tipo de sustento se cree que desapareció alrededor de 1770. Después de este abandono, en la isla se organizó una plantación de robles (Oaks, el árbol que da nombre al restaurante en el que trabajamos) para la producción de Ácido de Pyroligineous que se usó en la industria licorera. Este edificio es hoy una Posada, aunque no activa.
Esta isla es visitada anualmente por 20,000 personas que recorren los senderos  y disfrutan de las ruinas de la iglesia, el cementerio (aquí está enterrado un primo del mítico Rob Roy MacGregor y otros miembros del Clan). 

 

Se puede acceder sin ningún tipo de permiso especial con el barco público que se ofrece en el puerto de Balmaha. Se permite la acampada y el acceso es por la punta sur.

................................................................................................

VIDEO: Isla Inchcailloch_entrando

 

 

 

 

 

VIAXE/VIAJE A INCHCAILLOCH ISLAND. PART.1.2

 

Cando chegamos o “point of view” da illa, Vincent suxeriu que dende a árbore poderiamos mellora-las vistas, así que subimos para comprobalo. Cando o intentou H. ocurriu unha pequena anécdota que vos presento en imaxe: nen fu, nen fa. H quedou atrapada e non podía nen subir nen baixar, non se atrevía a baixar porque lle parecía unha altura considerable e tampouco podía subir máis. Pediu auxilio en francés (para Vincent), en inglés (para practicalo), en español e en galego (para min), pero nós estábamos partíndonos de risa e decidimos deixala alí alomenos un ratiño, para rir e para sacarlle fotos. Asegúrovos que berraba desesperada, pero rindo, claro. Ós dez minutos (algo menos, en serio), axudámola a baixar. Négase a publicar as fotos asi que ….terá que velas cando se conecte dende a biblioteca de Drymen. H, a próxima vez fai o berro de Tarzán que ahora vive nesta illa….

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Cuando llegamos al "point of view" de la isla Vincent sugirió que desde el árbol podíamos mejorar las vistas, así que subimos los tres para comprobarlo. Cuando H. intentó subir, ocurrió una pequeña anécdota que aquí os presento: ni fu ni fa, esto es, H. se quedó atrapada en el árbol y no podía subir ni bajar; no se atrevía a bajar porque la altura era considerable y tampoco podía subir más, así que pidió auxilio en francés (para Vincent), en inglés (para practicarlo) y en Español para mi, pero nosotros nos estábamos  partiendo de risa y decidimos dejarla allí un ratito, para reírnos y sacar estas fotos que aquí veis. Os aseguro que gritaba desesperada, pero riendo, claro. A los 10 minutos (algo menos, en serio), la ayudamos a bajar, y ella se niega a publicar estas fotos, así que las verá cuando se conecte desde la biblioteca en Drymen. H., la próxima vez llama a Tarzán, que creo que ahora vive en esta isla.

................................................................................................

 

 

 

 

 

VIAXE/VIAJE A INCHCAILLOCH ISLAND. PART.1.3

 

A fauna e a flora nesta illa son tan frondosas que H. púxose a pescar no alto do monte, a verdade e que é o primeiro que se che ocorre cando ves semellante cantidade de vida en tan pouco terreo (85 m. x 1.34 km). Non pescou nada, porque non tuvo a paciencia suficiente pero estou seguro de que estas fotos faranvos rir e imaxinar a situación. A caña é de Vincent que leva máis de quince días intentando pescar unha troita asalmonada no Lago e aínda non tivo sorte. Aquí a pesca é libre, non se esixe ningún tipo de licencia e é o mellor deporte para escoita-lo asombroso silencio do que xa vos falei outras veces e tamén, para mira-los patos e os centos de paxaros que habitan neste verxel. Nós compramos uns prismáticos pequeniños (4x) e é estupendo mirar en silencio a vida e o son do pasado (non me estou a poñer nostálxico, é que aquí non existe o reloxo.

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

La fauna y la flora en esta isla son tan frondosas que H. se puso a pescar en lo alto de la montaña, la verdad es que es lo primero que se te ocurre cuando ves semejante cantidad de vida en tan poco terreno (85 m. x 1.34 km.). No pescó nada, porque no tuvo la suficiente paciencia, pero estoy seguro que estas fotos os harán reír e imaginar esta situación. Por cierto, la caña es de Vincent, que lleva más de 15 días intentando pescar una trucha asalmonada en el lago y todavía no ha tenido suerte. Aquí la pesca es libre, no exigen ningún tipo de licencia y es el mejor deporte para escuchar el asombroso silencio del que os hablé en otras ocasiones, y para observar los patos y los cientos de especies de pájaros que viven en este vergel. Nos compramos unos pequeños prismáticos (4x) y es un placer observar en silencio la vida y el sonido del pasado (no me estoy poniendo nostálgico, es que aquí no exist