LONGINA+FLEXO. O AUDIO E A ACCIÓN-->

 

LONGINA+FLEXO é o resultado do encontro casual de dúas celulas de creación consolidadas. Por un lado o colectivo de Performers FLEXO, cunha dilatada e longa carreira e polo outro LONGINA+NYDA. Os dous polos, unidos, entre outras cousas, polo Festival IFI (son creadores do festival), traballan con elementos conceptuais como a "Acción"  e o "LiveAct", para construir propostas directas e provocadoras que comprometen a relación pasiva do público co artista. Cos seus espectáculos pretenden liberar a suposta enerxía potencial que todos posuimos pola nosa condición de vivos e animais enerxéticos. Para conseguir este fin, utilizan nos seus directos (sempre únicos e irrepetibles) ferramentas como laptops trucados e amañados e actores que coa súa presencia e acción poñen en movemento a mensaxe do espectáculo. Un exemplo é a acción FURASÍN, una versión da orixinal Furasón, que propuso Flexo no Centro Galego de Arte Comtemporánea. Nesta acción o protagonista e víctima e o Altofalante; a través deste elemento o espectador escoita o audio da obra e tamén a través del conecta coa enerxía do ambente. Na primeira versión o altofalante ten unhas dimensións impresionantes (máis de metro e medio de diámetro, no CGAC) e na segunda versión, grabada e publicada en Video, os altofalantes son moitos e dun tamaño menor. Con estas accións (presentadas no festival LEM barcelonés, a terceira versión), QVi pretende poñer en evidencia a responsabilidade e protagonismo do Sound System, o elemento principal no "acto da escoita" destas accións. Con el empeza e con el acaba, como acaban este altofalantes que son perforados e vilipendiados polos performers no esceario.

 

 

TRABALLOS DESTACADOS:

.

*Presentación do proxecto no laboratorio SINSALaudio (Vigo). 2002

*Participación na exposición/festival Observatori 2002.

*Presentación do proxecto no Festival LEM barcelonés. Directo+Acción+Video. 2002

*Presentación do proxecto no quinto Festival Zemos98. Sevilla. Directo+acción

*Presentación do proxecto en Portugal. Porto e Lisboa. 2003

*Presentación do proxecto na Facultade de Belas Artes do Pais Vasco. 2003

*Presentación do proxecto no Clube Vademecwm. 2003.

 

A SÚA HISTORIA

.

LONGINA+FLEXO é unha célula aberta, polo que os seus membros mudan constantemente. Ainda que existe un embrión, a formación aumenta e disminúe cada temporada. O proxecto foi creado, ou máis ben, proposto, por LONGINAaudio, despois dunha reunión con dous gurús do mundo dixital; por un lado Adaline, un dos Software Terrorists máis activos de Galicia, informático e creador de mutantes en código C, e por outro lado Nyda (Gorka Bilbao), outro activista de laptop residente en Bilbao e parte de proxectos cos que visitaron o festival Situaciones de Cuenca ou o Villa de Bilbao (aquí en varias ocasións). Algo máis tarde entra no clube o conceptual Luis Campos, eixo principal da tendas de discos SINSALaudio e músico Laptopista. Desta época consérvanse varias grabacións de audio e dous videos publicados nesta web. Un pouco máis tarde, entran no proxecto dous integrantes do colectivo de performers Flexo, de Pontevedra, e o artista Horacio G. para o traballo co video.  Con esta incorporación, QVi gaña en presencia e graban un video que foi a chispa para crear unha serie de accións centradas no SoundSystem como protagonista alterable.

 

TEORÍA. TALLER FACULTAD DE BELAS ARTES DE BILBAO

 

PARACUSIA, LA VOZ DE LA MEMORIA

EL EQUIPO IFI EN LA FACULTAD DE BELLAS ARTES DE BILBAO

 

PROGRAMA

 

HORACIO G. [Presentación y discusión de la idea IFI]

FLEXO [Acción Sonora]

LONGINA+FLEXO [Concierto. Cámara de Atención Auditiva. C.D.A.A]

 

…Los sonidos no son sólo símbolos, son actos

 

[…] Vivimos el fin de la bipolaridad. Así, en los años sesenta se militaba sin medias tintas con o contra la vanguardia; y si se era vanguardista o se estaba con Darmstadt-Boulez-Luis de Pablo (y por lo tanto con la historia como escatología, como íe/os) o con Cage-Fluxus-ZAJ, o con la estética como propedéutica para la vida (vía salto, iluminación o satorí). (Robert Filliou expresaba así esta ambigua praxis neodadaísta: «arte es aquello que hace la vida más interesante que el arte».)

Hoy, por el contrario, la única polaridad posible no es estética sino estratégica: estar o no con «los decididores» (entrar o no en el esquema e interés de quienes programan), estar o no en longitud de onda con los «media» o con el público. […]

 

Llorenc Barber (1)

  

[…] Marcel Duchamp, John Cage, Octavio Paz: se trata de imitar a la naturaleza. Pero por supuesto, no en su apariencia —proyecto del realismo ingenuo— sino en su funcionamiento: utilizar el caos, convocar el azar, insistir en lo imperceptible, privilegiar lo inacabado. Alternar lo fuerte, continuo y viril, con lo interrumpido y femenino. Teatralizar la unidad de todos los fenómenos. Olvidar el resto, porque no hay resto. […]

 

Severo Sarduy (2)

               

El audio, lenguaje sin significado, simple y oscuro significante. Enigma indescifrable. Pensamiento exento de imágenes y de imaginario. Poder subversivo, animal indomable. Línea de tiempo real. El colectivo IFI ofrece sonidos, imágenes y acciones que no emiten consignas ni mensajes,pasa del significante al referente sin significado, o bien de la pulsión al efecto sin representación. No cuenta historias ni relatos, no hace preguntas, es el tiempo que habla. La voz del tiempo. El aire que circula, la banda sonora del tiempo real.

IFI trabaja manipulando medios (altavoces, scanners, DVDs) para obtener medio, (asesinato del Audio, deseo de comprenderlo), este es el caso de la serie “Furasín”, en la que el altavoz (SOUND SYSTEM), único protagonista en el acto de la escucha eléctrica, es manipulado, vilipendiado y finalmente destruido por perforación (Furasín video, SINSALaudio, Vigo y QVi proyect, Festival LEM, Barcelona). El taladro como modulador. Actos y acciones sin significado.

 

Sólo observo que en las más sofisticadas presentaciones, los errores tienden a ser más

interesantes para la audiencia que el éxito.

 

David Zicarelli [1999] (3)

 

(1) Barber, Llorenc: “Los dioses muertos”, en Revista de Occidente, Nº 151 (Madrid, diciembre 1993). Pp. 27-46

(2) (citado por) Pedro López: “Música de autor, música de participación”, en Revista de Occidente, Nº 151 (Madrid, diciembre 1993). Pág. 114

(3) (Citado por) Kim Cascone La Estética del Error, http://www.ccapitalia.net (última consulta: noviembre 2002).

 

paracusia/belas artes bilbao 2003

 

acción furasin/sinsalaudio 2002

 

 

accion furasin 2/lem bcn 2002

 

presentacion !siam acnun/anikibobo_porto_portugal